نهان

بازیچه ای دست عاشقان خواهم شد چون یوسف گم گشته نهان خواهم شد نادیده جهانِ دَور و پیش خود را بر تیری رها کرده، کمان خواهم شد از ترس فلک روم به ویرانه ای دل در کُنج خرابه اش نهان خواهم شد در خویشتنم چو عنکبوتِ آزاد در فکر غذا و آب و نان خواهم شد دنیایی عجیبی را تماشا دارم عیب است مرا که این چنان خواهم شد گر پُت نکنم خودم ز آفاق جهان قرباني نیرنگ زمان خواهم شد بنویسم و احسان کنم عالم عشق بر دردِ جهان آه و فغان خواهم شد