پی سیمرغ

پی سیمرغ کجا گردی پی باد و هوا گردی بیابی خویش را آنگه که خودبین و صفا گردی بیرون شو از خودت گاهی که اندک آشنا گردی تواضع کن ریاضت کش که در راه خدا گردی به نیکی یاد کن از خلق که در راه وفا گردی رهی صحرا بزن چون قیس که با درد آشنا گردی صفا کن جسم و روح و دل پُر از نور خدا گردی نِشین در حلقه ای رندان که هم شاه و گدا گردی قناعت پیشه کن ای رند که پاک و بی ریا گردی چو احسان ترک کن عالم که بی هوش و فنا گردی